Importsperma en levensechte Sperman

Ook deze week heb ik het nieuws over spermadonatie bijgehouden en er waren twee onderwerpen die de kranten en weblogs het meest bezighielden.

Allereerst was er het nieuws dat er in Perth, de hoofdstad van de Australische staat Western Australia, een dusdanig tekort aan donoren is dat er zaad uit het buitenland gehaald moet worden. Wachtlijsten op donorsperma lopen – net als in Nederland – wel op tot een jaar en vandaar dat er spermagewijs naar Europa en de VS wordt uitgeweken.
Western Australia heeft net als Nederland in 2004 een wet aangenomen die ervoor zorgt dat zaaddonoren niet meer anoniem zijn. Nakomelingen die verwekt zijn via donorzaad kunnen vanaf hun 18e contact met hen opnemen. Dit zorgde, jammer genoeg, voor een extreme daling in het aantal donoren, wat dan weer zorgt voor een bloeiende export van donorzaad vanuit onder andere Denemarken en de Verenigde Staten. Een goede oplossing is het echter niet, want zaad laten overvliegen is erg duur.
Alhoewel het dan uit een ander land gehaald wordt, moet het natuurlijk wel aan dezelfde regels voldoen als lokaal zaad. Mede om die reden kunnen we ook hier in Nederland de wachtlijsten niet verhelpen met importsperma, maar desalniettemin weerhoudt dit ook mensen in ons kikkerlandje er niet van om peperdure rietjes met Scandinavisch sperma te bestellen. Een handige oplossing, maar wel voorbehouden aan de welgesteldere medemens.
Ik vraag me wel af waarom met name Denemarken zoveel zaad exporteert. Zelfs zaad van niet-anonieme donoren lijkt overvloedig aanwezig in het thuisland van de Lego. Ik vraag me af of Denemarken op de een of andere manier een gunstiger klimaat heeft voor spermadonoren, of wellicht helpt het idee dat je mensen in een ander land helpt de donoren wel over de drempel van de spermabank?

Aan de andere kant van de Grote Oceaan deed het nieuws de ronde dat er een enorme groei is in de vraag naar Amerikaans sperma. Deze wereldwijde vraag steeg maar liefst met veertig procent in de afgelopen vijf jaar. Als mogelijke verklaring wordt de groei in alternatieve gezinssamenstellingen aangedragen. Langzamerhand wordt het normaler voor lesbische stellen en alleenstaande moeders om kinderen te krijgen. Geweldig nieuws vind ik dat. Nu maar hopen dat de groeiende media-aandacht en films er voor kunnen zorgen dat ook deze aanwassende groep van nieuwe wensouders na hun blijde besluit niet geconfronteerd worden met ellenlange wachtlijsten.

In de minder serieuze kranten en blogs stond Sperman in de aandacht en dan bedoel ik niet de ultrafertiele superheld uit het donorwervende stripje van het Universitair Ziekenhuis Brussel. In plaats daarvan draait het om de 36-jarige maagdelijke zaaddonor uit de VS die het als persoonlijke queeste heeft opgevat om zoveel mogelijk KID-nakomelingen te verwekken. De reden dat hij nog maagd is en dat zijn spermabevorderende maatregelen grenzen aan het krankzinnige is natuurlijk voer voor kwaliteitsmedia als de Daily Mail (op het het web ook wel gekscherend aangeduid als Daily Fail). Het meest opmerkelijke vond ik zelf dat hij meent dat zonlicht slecht is voor je zaadkwaliteit en daarom zo min mogelijk de straat op gaat en dan alleen gehuld in hoody en zonnebril. Een ware paradijsvogel 🙂

Advertenties